Legers en bedrijven

Afbeeldingsresultaat voor site:ilocate.nl

Legers en bedrijven kunnen niet functioneren zonder intelligente instrumenten, maar bewustzijn en subjectieve ervaringen hebben ze niet per se nodig. De bewuste ervaringen van een taxichauffeur van vlees en bloed zijn oneindig veel rijker dan die van een zelfrijdende auto, die niets, maar dan ook niets voelt. De taxichauffeur kan naar muziek luisteren terwijl hij de drukke straten van Seoul doorkruist. Zijn geest kan vervuld zijn van ontzag als hij opkijkt naar de sterren en de mysteriën van het heelal overdenkt. Zijn ogen kunnen overlopen van vreugdetranen als hij zijn dochtertje haar allereerste stapje ziet doen. Maar dat zakelijke energie vergelijken heeft het systeem allemaal niet nodig van een taxichauffeur. Het wil alleen maar dat hij zo veilig en goedkoop mogelijk passagiers van A naar B brengt. En de autonome auto zal dat binnenkort veel beter kunnen dan een menselijke chauffeur, al kan hij dan niet genieten van muziek of versteld staan van de magie van het leven. Laten we vooral eens stilstaan bij het lot van paarden tijdens de industriële revolutie. Een gewoon boerderijpaard kan ruiken, liefhebben, gezichten herkennen, over hekken springen en nog duizend andere dingen, en dat allemaal veel beter dan een T-Ford of een Lamborghini van een miljoen euro. Toch zijn de paarden vervangen door auto’s, omdat die superieur waren in de paar taken die het systeem echt nodig had. Taxichauffeurs zullen waarschijnlijk hetzelfde lot ondergaan als paarden. Sterker nog, als we mensen niet alleen verbieden om taxi’s te besturen, maar dat verbod uitbreiden naar alle voertuigen en het verkeer in handen geven van computeralgoritmen, dan kunnen we alle voertuigen met één groot netwerk verbinden, wat de kans op auto-ongelukken sterk verkleint. In augustus 2015 kreeg een van Googles experimentele zelfrijdende auto’s een ongeluk. Hij naderde een kruising, detecteerde voetgangers die wilden oversteken en trapte op de rem. Twee tellen later werd hij van achteren geramd door een auto met een menselijke chauffeur, die zich misschien even in de mysteriën van het universum verdiepte in plaats van op het verkeer te letten. Dat had nooit kunnen gebeuren als beide voertuigen werden bestuurd door onderling verbonden computers. Het overkoepelende algoritme zou de positie en  zakelijke energie bedoelingen van elk voertuig op de weg kennen en zou niet toestaan dat twee van zijn marionetten op elkaar botsten. Zo’n systeem zou heel veel tijd, geld en mensenlevens redden, maar het zou ook de menselijke ervaring van autorijden elimineren en tientallen miljoenen mensen werkloos maken.4

Technisch jargon

Gerelateerde afbeelding

Eén patiënt klaagde een paar maanden na de operatie dat hij een terugval had en was overvallen door een ernstige depressie. Na een korte inspectie vonden de artsen de oorzaak van het probleem: de accu van de computer was leeg. Toen ze de accu hadden vervangen, was de depressie zo weer weg.5 Om ethische redenen die iedereen zelf kan verzinnen brengen onderzoekers alleen in uitzonderlijke gevallen elektroden in menselijke hersenen aan. De meeste relevante experimenten met mensen zijn dan ook niet uitgevoerd met operatieve ingrepen, maar met helmachtige apparaten (‘transcraniële magnetische stimulatoren’ in technisch jargon). Zo’n helm is uitgerust met elektroden die worden bevestigd aan de hoofdhuid. Hij produceert zwakke elektromagnetische velden en richt die op specifieke hersengebieden, waarmee bepaalde vormen van hersenactiviteit worden gestimuleerd dan wel geremd. Het Amerikaanse leger experimenteert met dergelijke helmen in de hoop dat ze de winkel huren dordrecht aandacht van soldaten kunnen verscherpen en hun prestaties kunnen verbeteren tijdens oefeningen en op het slagveld. De voornaamste experimenten op dit vlak worden uitgevoerd door het Human Effectiveness Directorate (‘directoraat voor menselijke effectiviteit’), dat gevestigd is op een luchtmachtbasis in Ohio. De resultaten zijn nog verre van overtuigend. De hype rond transcraniële stimulatoren loopt momenteel ver vooruit op de daadwerkelijke bevindingen, maar verschillende studies hebben aangetoond dat de methode mogelijk inderdaad zou kunnen leiden tot verscherpte cognitieve vermogens bij dronebestuurders, luchtverkeersleiders, sluipschutters en ander personeel met werk dat lange perioden van opperste alertheid vereist.6 Sally Adee, een journaliste van de New Scientist, mocht een trainingscentrum voor winkel huren amsterdam sluipschutters bezoeken en zelf de effecten ervaren. Eerst ging ze een slagveldsimulator in zonder transcraniële helm. Sally beschrijft de angst die haar overspoelt als twintig gemaskerde mannen met bomvesten en geweren recht op haar afstormen. ‘Voor elke aanvaller die ik dood weet te schieten,’ schrijft Sally, ‘duiken er drie nieuwe op vanuit het niets. Ik schiet duidelijk niet snel genoeg en door mijn paniek en incompetentie laat ik continu mijn geweer blokkeren.’ Gelukkig voor haar waren de aanvallers alleen maar videobeelden die overal om haar heen werden geprojecteerd op gigantische schermen. Niettemin was ze zo teleurgesteld over haar matige prestaties dat ze het liefst haar geweer had weggesmeten en de simulator had verlaten.

Liberalisme en nationalisme

Gerelateerde afbeelding

Natuurlijk kon de alliantie tussen liberalisme en nationalisme lang niet alle dilemma’s oplossen en er kwamen zelfs nog heel wat nieuwe vraagstukken bij. Hoe vergelijk je het belang van communale ervaringen met dat van individuele ervaringen? Mag het behoud van de polka, de Bratwurst en de Duitse taal ertoe leiden dat miljoenen vluchtelingen worden blootgesteld aan armoede of zelfs de dood? En wat gebeurt er als er binnen een natie fundamentele conflicten uitbreken over de eigen identiteit, zoals in Duitsland gebeurde in i933, in de vs in i86i, in Spanje in i936 of in Egypte in 2011? In dat soort gevallen lossen democratische verkiezingen niet veel op, omdat de conflicterende partijen geen reden zien om de uitslag te respecteren. Voor kantoorruimte huren dordrecht mensen die de nationalistische polka dansen is het bovendien maar een kleine doch gewichtige stap om van het geloof dat jouw natie anders is dan alle andere door te schieten naar het idee dat jouw natie beter is. In het negentiende-eeuwse liberale nationalisme moesten de Habsburgers en de tsaren respect hebben voor de unieke ervaringen van Duitsers, Italianen, Polen en Slovenen. Het twintigste-eeuwse ultranationalisme voerde veroveringsoorlogen en bouwde concentratiekampen voor mensen die op andere muziek dansten.
Het socialistische humanisme is een heel andere weg ingeslagen. De socialisten verwijten de liberalen dat ze onze aandacht op ons eigen gevoel hebben gericht, en niet op dat van andere mensen. De menselijke beleving is natuurlijk wel de bron van alle zingeving, maar er zijn miljarden mensen op de wereld en die zijn allemaal net zoveel waard als ik. Het liberalisme richt mijn blik naar binnen en benadrukt hoe uniek ik ben en hoe uniek mijn natie is, maar het socialisme eist dat ik eens ophoud over mijn eigen gevoel en me richt op wat anderen voelen en hoe mijn handelen op hen inwerkt. De wereldvrede zal niet bereikt worden door het koesteren van de afzonderlijke bijzonderheden van elke natie, maar door het verenigen van alle kantoorruimte huren amsterdam arbeiders ter wereld, en we zullen geen sociale harmonie bereiken doordat iedereen heel narcistisch zijn eigen innerlijk gaat verkennen, maar alleen als iedereen de behoeften en ervaringen van anderen boven de zijne of hare laat gaan.

De opperste bron van zingeving

Gerelateerde afbeelding

In deze manier van denken was God niet alleen de opperste bron van zingeving, maar ook de hoogste autoriteit. Zingeving en autoriteit gaan altijd hand in hand. Degene die de betekenis van ons handelen bepaalt – of het goed of slecht is wat we doen, rechtvaardig of onrechtvaardig, mooi of lelijk – heeft automatisch het gezag om ons te vertellen wat we moeten denken en hoe we ons moeten gedragen. Gods rol als bron van alle betekenis en gezag was niet alleen een filosofische theorie. Hij beïnvloedde het dagelijks leven in al zijn facetten. Stel dat in 1300 een getrouwde vrouw in een klein Engels stadje een oogje op de buurman kreeg en met hem de koffer in dook. Terwijl ze terug naar huis sloop en met een heimelijk glimlachje haar jurk gladstreek, tuimelden haar gedachten door haar hoofd: Wat was dat nu? Waarom deed ik dat? Was het goed of slecht? Wat zegt het over mij? Moet ik het nog een keer doen? Om dat soort vragen te beantwoorden werd de vrouw geacht naar de plaatselijke priester te gaan om te biechten en de heilige vader om advies te vragen. De priester kende de Bijbel vanbinnen en vanbuiten en wist daar kantoorruimte huren hilversum precies in te vinden wat God van overspel vond. Met het eeuwige woord van God in de hand kon de priester met grote zekerheid vaststellen dat de vrouw een doodzonde had begaan en dat ze die direct goed moest maken, anders ging ze naar de hel. Ze moest dus onmiddellijk berouw tonen, tien goudstukken doneren voor de komende kruistocht, de komende zes maanden geen vlees eten en een pelgrimstocht ondernemen naar de graftombe van St. Thomas Becket in Canterbury. En uiteraard mocht ze die vreselijke zonde niet nog een keer begaan. Tegenwoordig gaat het heel anders. Het humanisme vertelt ons al eeuwen dat wij zelf de ultieme bron van zingeving zijn en dat onze vrije wil dus het hoogste gezag is. We hoeven niet te wachten tot een of andere externe entiteit ons vertelt hoe het zit, maar kunnen vertrouwen op onze eigen gevoelens en verlangens. We worden van kinds af aan gebombardeerd met humanistische slogans die ons vertellen dat we ‘naar onszelf moeten luisteren, onszelf kantoorruimte huren rotterdam trouw moeten blijven, op onszelf moeten vertrouwen, ons hart moeten volgen, moeten doen wat goed voelt’. Jean-Jaques Rousseau heeft het allemaal opgesomd in zijn roman Émile, de achttiende-eeuwse bijbel van het gevoel. Rousseau vond de gedragsregels van het leven ‘in de diepten van mijn hart, door de natuur opgesteld in onuitwisbare letters. Ik hoef alleen maar bij mezelf te rade te gaan over dat wat ik wil doen; wat naar mijn gevoel goed is, is goed, wat naar mijn gevoel slecht is, is slecht.’