De intentie

Gerelateerde afbeelding

Natuurlijk heeft Kathleen gelijk. Ik ben ook een zak die ons geld erdoorheen heeft gejaagd. Beter gezegd: ons met een niet te dragen schuld heeft opgezadeld. Kathleen wist van niets en heeft niet kunnen ingrijpen of ook maar enige invloed kunnen hebben op haar toekomst. De intentie was goed, maar het lot heeft ons genekt. Met een normale beurs waren we nu multimiljonair geweest en was mijn boodschap vanavond totaal anders geweest. Nu ik heb verloren, ben ik niet alleen mijn flexplek huren hilversum vermogen maar misschien ook Kathleen kwijt. Ik voel de tranen opkomen en weet dat er geen stoppen meer aan is. Ik begin te huilen, zo diep treurig dat het verdriet rechtstreeks uit mijn ziel lijkt te komen. Wat heb ik in hemelsnaam gedaan en waarom treft juist mij dit lot? Mijn schouders schokken en ik laat me van de bank afglijden. Als een klein kind zit ik op de grond te huilen. Alle spanning en ellende van de afgelopen maanden komen eruit. Mijn gekrenkte ziel huilt, zoals ik alleen eerder heb gedaan bij het overlijden van mijn vader. Alles ben ik kwijt, mijn trots, ons vermogen, mijn grote liefde en misschien ook mijn baan. Hoe kan een god flexplek huren rotterdam zo genadeloos gemeen en hard zijn? Nadat al het verdriet vanuit mijn tenen naar boven is gekomen, pak ik een glas whisky en ga weer op de bank zitten waar Bibi naast me komt liggen. Ik staar naar de fonkelende lichtjes in onze kerstboom en denk alleen nog aan de dood. Ik zie de dood ineens niet meer als een angstaanjagend laatste station waar ik niet over wil nadenken, maar als een rusthaven in deze verschrikkelijke tijden. Met een overdosis aan pillen sterf ik hier een geruisloze dood en ben ik in één klap verlost van alle problemen. Het lijkt een aanlokkelijk alternatief. Kathleen zal me de komende dagen thuis vinden en niet meer boos op me zijn. Een zelfmoord lijkt zo eenvoudig uit te voeren. Gewoon net zo lang een cocktail van whisky met slaappillen drinken, totdat ik in een eeuwige slaap val. Ik heb genoeg van die blauwe vriendjes boven liggen om een olifant plat te leggen. Met een teug giet ik de laatste slok whisky naar binnen om vervolgens een nieuw glas in te schenken en daar blijft het niet bij. Bij het vierde glas whisky voel ik me zo zielig, dat ik naar boven loop om uit het laatje van mijn nachtkastje drie pakjes met slaappillen te pakken. Zolpidem staat er op de verpakking met een rode stikker op het doosje met daarop de tekst: niet meer dan twee stuks per etmaal gebruiken. Met twee doosjes ben ik zonder pijn richting de eeuwige jachtvelden vertrokken, geruisloos, zonder een spoor achter te laten. Dan kan de bank de AEX-futures niet meer uitoefenen en kan Kathleen een nieuw leven beginnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *