Paranormale gaven

Gerelateerde afbeelding

Op het moment dat ik beneden op de bank naar de twee doosjes slaappillen op de salontafel zit te staren, verschijnt het gezicht van mijn moeder voor mijn geestesoog. Mijn lieve moeder die vijf jaar geleden is overleden aan leverkanker. Ze kijkt me glimlachend aan, maar zegt niets. Misschien komt het door de drank of door de geestelijke staat waar ik op dit moment in verkeer, maar ik zie mijn overleden moeder heel helder voor me. Ze is zelfs zo aanwezig dat het lijkt alsof ik haar kan aanraken. Ineens schieten de woorden weer door mijn hoofd die ze aan me heeft verteld: jij bent mijn enige kind en een profeet, dat heb ik God bij je geboorte beloofd. Hoe dikwijls heb ik vroeger van haar niet deze zin gehoord, naast het verhaal over de bijzondere wijze waarop ik op de wereld ben gezet. Ik was met vierentwintig weken veel te vroeg geboren. Ik was een prematuur die nauwelijks zeshonderdvijftig gram woog en direct in een couveuse in het universitair ziekenhuis van Southampton werd geplaatst. De kans dat ik het zou overleven was minder dan vijftig procent. Ik bleek een sterk kind te zijn en overleefde de te vroege geboorte. Dat was al bijzonder in die tijd, maar het is al helemaal uitzonderlijk dat een prematuur van vierentwintig weken zonder al te veel lichamelijke schade opgroeit tot een volwassene. Zo’n uitzonderingsgeval ben ik. Het enige dat ik heb bedrijfsruimte tilburg overgehouden aan mijn te vroege geboorte is dat ik dingen zie die voor andere mensen verborgen blijven. De paranormale gaven die ik bezit en zo lang heb weggestopt, komen rechtstreeks voort uit mijn vroeggeboorte. Mijn fontanel is langer dan bij andere baby’s open blijven staan en dat heeft mijn wereldbeeld veranderd. Ik ben paranormaal begaafd, zoals ze dat zo mooi in de literatuur zeggen. Andere mensen gaan er prat op als ze paranormaal begaafd blijken te zijn, maar ik stopte het weg. Maar een talent dat je wegstopt, ben je nog niet kwijt. Als ik iemand een hand geef, kan ik zijn toekomst voelen. Een enkele keer kom ik te weten dat de persoon snel komt te overlijden. Zo wist ik van mijn moeder al een jaar van tevoren dat ze dood zou gaan, zelfs nog voordat de artsen een uitgezaaide vorm van leverkanker bij haar hadden geconstateerd en ze daar zelf enige notie van had. Toch probeer ik mijn gaven weg te drukken, zoals een klein kind een hap spruitjes uitspuugt omdat de smaak niet bevalt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *