Een vrij en democratisch land

Afbeeldingsresultaat voor site:ilocate.nl

Mijn wereld veranderde op 7 9 maart 7 944 toen de Duitse 55 Hongarije binnenviel. Het bondgenootschap was blijkbaar ten einde en ook Hongarije werd slachtoffer van Adolf Hitler. Va naf dat moment moesten alle Joden in Hongarije een Jodenster op hun kleren naaien. Mijn onschuldige jeugd was op slag verdwenen door die verdomde ster. De houding van onze niet-Joodse stadsgenoten veranderde op slag en ineens werd onze familie nagewezen op straat. De buren, die al die jaren goedendag hadden gezegd, deden dat niet meer. Men hing massaal nazivlaggen uit en we werden behandeld als paria’s. Let op: zoiets kan vandaag de dag opnieuw gebeuren. De haat ligt verscholen onder slechts een dun laagje beschaving. We leven vreedzaam samen in dezelfde stad of in dezelfde straat, maar we weten niet wat de anderen écht denken. Een mens zoekt altijd een zondebok als het slecht gaat, zoals toen in Hongarije tijdens de naweeën van de crisis van de jaren dertig. Ze vergaten op slag dat we allemaal mensen zijn en dat ieder mens gelijk is en behandeld wil worden zoals jijzelf behandeld wilt worden.
Kinderen op scholen vragen mij vaak hoe het toch komt dat de Joden zich als makke bedrijfsruimte tilburg schapen naar de slachtbank hebben
laten leiden. Nu, zestig jaar later, begrijp ik het zelf nog steeds niet. Maar wellicht komt dat doordat de omstandigheden zo zijn gewijzigd. We leven in een vrij en democratisch land en zijn ons veel bewuster geworden van misstanden. Maar het laagje beschaving blijft fragiel en de vreemdelingenhaat is nooit ver weg. We blijven sociale wezens die de neiging hebben om de massa te volgen. Als dezelfde omstandigheden (honger en crisis) zich opnieuw voordoen, kan het zo opnieuw gebeuren. We hebben het gezien in Irak, Burundi en Kosovo. Laatst hoorde ik een jongeman voor een voetbalwedstrijd ‘kankerjoden’ schreeuwen. Ik zou het niet geloven als ik het niet zelf had gehoord. Misschien zit haat bij de aard van de mens ingebakken. Wij hebben niet alleen de kant van het licht, maar we hebben ook een duistere kant die zich in bepaalde omstandigheden uit. Nee, ik ben zeker geen pessimist en ik geloof in het goede van de mensen, maar ik heb de duisterste kant gezien en meegemaakt. Toch blijf ik in het goede van de mens geloven. Ik heb destijds in de kampen gezien hoe zelfs in erbarmelijke omstandigheden de één zichzelf opofferde voor de ander. Zonder gelukkig toeval was ik hier niet meer geweest maar wat is geluk als je in Auschwitz hebt gezeten?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *